Magnez w erytrocytach

Co właściwie mierzy

Magnez bierze udział w setkach reakcji enzymatycznych w twoim organizmie. Wytwarzanie energii, skurcz mięśni, przewodzenie sygnałów nerwowych, regulacja cukru we krwi, ciśnienie tętnicze, tworzenie samego DNA. Jest naprawdę wszędzie.

Spodziewałbyś się więc, że badanie krwi na jego poziom będzie pouczające. I tu jest problem.

Mniej niż jeden procent magnezu w twoim organizmie znajduje się w surowicy krwi. Reszta jest wewnątrz komórek i zamknięta w kościach. Twój organizm traktuje stężenie w surowicy jako coś, czego trzeba bronić, a nie coś, czemu wolno dryfować, i będzie wyciągał magnez z kości i tkanek, żeby utrzymać tę liczbę na stałym poziomie.

Oznacza to, że badanie magnezu w surowicy zadaje pytanie o przewidywalnej odpowiedzi. Mówi, czy twojemu organizmowi udało się utrzymać uzupełniony ten mały krążący zbiornik, co zwykle mu się udaje, aż do momentu, gdy sprawy zaszły już całkiem daleko.

Magnez w erytrocytach zadaje inne pytanie. Mierzy to, co jest wewnątrz komórek. A ponieważ krwinki czerwone żyją około czterech miesięcy, odzwierciedla dłuższy odcinek twojego życia, a nie dzisiejszy poranek.

Dlaczego to znaczy więcej, niż brzmi

Oto fakt, który powinien przykuć twoją uwagę.

Przegląd z 2018 roku w Open Heart dowodził, że skoro magnez w surowicy nie odzwierciedla magnezu wewnątrzkomórkowego, który stanowi ponad dziewięćdziesiąt dziewięć procent całości, większość przypadków niedoboru magnezu pozostaje nierozpoznana. Autorzy poszli dalej, opisując subkliniczny niedobór magnezu jako problem zdrowia publicznego, a nie sporadyczne znalezisko.

Osobny przegląd z 2018 roku w Nutrients postawił pokrewną tezę od strony spożycia: magnezu w diecie ubywa, częściowo z powodu spadającej zawartości minerałów w uprawach, a częściowo dlatego, że żywność oczyszczona i przetworzona traci go w przetwarzaniu w większości.

Zestaw te dwie rzeczy, a otrzymasz niewygodny obraz. Spożycie zeszło w dół, standardowe badanie jest strukturalnie słabe w wykrywaniu niedoboru, a objawy niskiego magnezu są na tyle nieswoiste, że można je przypisać niemal wszystkiemu innemu.

Nie mówię, że to ty. Mówię, że to jedna ze zmiennych, duża, i taka, której prawie nikt porządnie nie sprawdza.

Co go zmienia

W dół: niskie spożycie, częste przy diecie zbudowanej wokół żywności oczyszczonej i przetworzonej. Wysokie spożycie alkoholu, które znacznie zwiększa straty z moczem. Przewlekła biegunka albo choroby jelit wpływające na wchłanianie. Niewyrównany cukier we krwi, bo glukoza w moczu wyciąga magnez razem z sobą. Niektóre leki, zwłaszcza długotrwale stosowane inhibitory pompy protonowej i część leków moczopędnych. Utrzymujący się stres fizyczny albo psychiczny. Obfite pocenie się.

W górę: ciemnozielone warzywa liściaste, pestki dyni, migdały, rośliny strączkowe, produkty pełnoziarniste, gorzka czekolada. Suplementacja, z zastrzeżeniem, że forma ma spore znaczenie. Tlenek magnezu jest tani i słabo wchłaniany; glicynian, cytrynian i jabłczan docierają do ciebie znacznie pewniej.

Uczciwe zastrzeżenie

Nie jestem lekarzem i nikogo nie diagnozuję.

Magnez przeżywa swoje pięć minut, a to znaczy, że pada o nim wiele pewnych siebie twierdzeń. Co jest solidne: jest niezbędny, robi mnóstwo rzeczy, spożycie naprawdę spadło, a badanie w surowicy to kiepski sposób na wykrycie niedoboru. Co jest mniej solidne: konkretny optymalny cel dla erytrocytów, który pochodzi z konsensu praktyków, a nie z badań nad twardymi punktami końcowymi, oraz długa lista stanów, które suplementacja rzekomo poprawia u osób, które wcale nie mają za mało.

Jest tu też prawdziwa granica bezpieczeństwa i nie zamierzam jej zmiękczać. Jeśli twoja czynność nerek jest obniżona, suplementacja magnezu jest decyzją twojego lekarza. To nerki usuwają nadmiar, a kiedy nie pracują dobrze, może się on gromadzić. To nie jest ostrożność teoretyczna.

U wszystkich pozostałych praktyczny czynnik ograniczający pojawia się wcześnie i jednoznacznie, w postaci luźnych stolców, czyli własnej informacji zwrotnej organizmu o dawce.

Więc. Co właściwie zrobić.

Dziś wieczorem, bez wydatku. Spójrz na to, co dziś zjadłeś, i policz w tym produkty bogate w magnez. Warzywa liściaste, orzechy, pestki, strączki, pełne ziarno. Dla wielu osób uczciwą odpowiedzią jest: żadnych, i warto to wiedzieć przed jakimkolwiek badaniem.

W tym tygodniu. Dołóż jeden z nich na poważnie, a nie od czasu do czasu. Garść pestek dyni to ruch bez blichtru, tani i naprawdę skuteczny.

Jeśli badasz, zleć to właściwe. Magnez w krwinkach czerwonych, a nie w surowicy, i trzeba go zlecić osobno. Nie ma go tu w standardowym zestawie, więc poproś lekarza o dopisanie albo zapytaj przez stronę kontaktu, a Jess sprawdzi, czy da się je zamówić przez współpracującą aptekę.

Jeśli suplementujesz, uważaj na formę. Glicynian, cytrynian albo jabłczan zamiast tlenku. I powtórz badanie po trzech miesiącach, a nie po trzech tygodniach, bo tyle zajmuje wymiana populacji krwinek czerwonych.

Jeśli twoja czynność nerek jest obniżona, ta rozmowa należy do twojego lekarza, zanim cokolwiek zaczniesz.

Nic z tego nie musi wydarzyć się w tym tygodniu. Ale dziś wieczorem możesz policzyć zieleninę na swoim talerzu.

Nie masz niedoboru dlatego, że twój organizm zawodzi. Działasz na minerale, którego twoje jedzenie niesie mniej niż kiedyś, mierzonym badaniem zbudowanym po to, żeby bronić pewnej liczby, a nie żeby ją ujawnić.

Twoje ciało nie jest zepsute. Jest zablokowane. A czasem tą blokadą jest cichy niedobór czegoś, co prowadzi setki reakcji, ukryty za badaniem, którego nigdy nie zaprojektowano po to, żeby go znaleźć.

Policz zieleninę.